þriðjudagur, 5. september 2006

Aðsetur Ljenzherrans í Zürich er óðum að taka á sig búsældarlegt form. Að sjálfsögðu er Ljenzherrann trúr skandinavískum uppruna sínum og er íbúðin nú orðin eins og agnarsmátt IKEA-útibú. Búðin atarna er risastór og hafi einhverjum blöskrað ranghalarnir í Holtagörðum, er sú búð á við herðatrjáadeildina í Ikea Dietlikon.

Jafnvel þó svo að spennandi hlutir með skemmtileg nöfn væru í ofgnótt, tók Ljenzherrann þó fljótt eftir ungri snót og óeinkennisklæddri, sem gekk um með litla möppu og var önnum kafin við að skrá hjá sér. Ljenzherrann fylltist þó fljótt grunsemdum, því jafnvel þó að snótin væri ákaflega niðursokkin við iðju sína, og virtist hafa ákaflega mikið til að skrá hjá sjer, var hún næstum því jafn fljót og Ljenzherrann í gegnum Stofudeildina, andyrrisdeildina, kjallaradeildina og svefnherbergin. Ljenzherrann tók þegar í stað við að rannasaka málið, enda þótti honum þetta ákaflega dularfullt.

Eftir að hafa ræst út tvífara sinn og útbúið sjer innkaupakerru til njósna, ljet Ljenzherrann aka sjer upp að stúlkunni og komst þá að því að grunur hans var á rökum reistur! Ljenzherrann var ekkert annað en aum tilraunarotta í atferlisrannsókn. Í möppunni voru nefnilega afstöðumyndir af versluninni, og inn á þær teiknaðir ferlar þeir sem Ljenzherrann hafði stikað um búðina. Hún hafði meira að segja punktað það hjá sjer að Ljenzherrann hefði stillt heilan rekka af vekjaraklukkum á hringingu hálf fjögur! Bölvuð buddan. Ljenzherrann varð reiður, hann langaði mest til þess að ryðjast upp úr njósnakerru sinni og leggja nafn hennar við ákveðið borðstofuborð, sem einmitt fæst í þessari sömu verzlun. Ljenzherrann afrjeð að halda ró sinni og þess í stað ljet hann aka sjer í skjól, þakkaði tvífara sínum fyrir vel unnin störf og setti í gang áætlun Hófsóley. Ljenzherrann glotti þegar honum varð hugsað til þess hversu vel nafn áætlunarinnar gæfi til kynna að gæta bæri hófs í sigurvissum Olé hrópum.*

Ljenzherrann tók nú til við það að arka stefnulaust um verzlunina, þræddi alla ranghala og tróð allskyns drasli í kerru sína. Alltaf fylgdi stúlkan í humátt á eftir og Ljenzherrann gætti þess vel að hún yrði þess ekki vör að upp hefði um hana komist. Að lokinni tveggja klukkustunda langri maraþongöngu gekk Ljenzherrann síðan að henni, sló möppuna úr höndunum á henni og horfði ögrandi á hana. Olé!!! Hún fór að gráta. Olé!!! Hún hljóp í burtu. Olé!!! Hún hljóp á spegil Olé!!!!!!!!!! Ljenzherrann las henni pistilinn og hirti hana síðan með bambuspriki sem hann sleit út úr baststól.


*Stolið úr íslenzku þýðingunni á Goldeneye, sem Ljenzherrann las eitt sinn, sjer til ánægju og yndis.

Engin ummæli: