mánudagur, 18. júlí 2005

Úr reisubók Ljenzherrans af Kaffisterkt
Ljenzherrann af kaffisterkt er afar leiður og sár út í sjálfan sig yfir því að hafa trassað svo lengi að setja ferðasögu sína hjer á vefinn og deila þar með upplifan siglds manns á henni miklu Affríku. Til að minnka mesta samviskubitið ætla hann að deila með ykkur hápunkti ferðarinnar, eins og hann kemur fyrir í reisubók Ljenzherrans. Eftirfarandi frásögn var rituð í reisubókina á meðan atburðirnir voru Ljenzherranum enn í fersku minni, þannig að bæði er sagt satt og rjett frá.
Allt frá blautu barnsbeini hefi ég borið þann draum í brjósti að fara í Safarí. Eftirvæntingin var heldur ekki lítil þann morguninn sem safaríbílarnir biðu hnarreistir fyrir utan hótelið okkar í Mombasa. Að sjálfsögðu var ég mættur fyrstur manna, í svörtu buxunum mínum og fína beige-litaða bolnum, sem ég hafði sparað sjerstaklega fyrir þetta tilefni.
Fílar, buffalóar, nashyrningar, allt var þetta ágætt, en eins og við flest var ég spenntastur fyrir stóru kattardýrunum og suðaði langtímum saman í honum Madji, tröllvaxna safaríbílstjóranum okkar af hottintottakyni, um að finna fleiri ketti. Loksins þegar ég var búinn að dæla í hann silljón kenískum skildingum ljet hann undan mjer og bíllinn okkar læddist lymskulega út úr halarófunni, beygði út af veginum og inn á leynistað sem einungis Madji og þrír aðrir safaríbílstjórar í öllum heiminum vita um.
Taugarnar í okkur voru spenntar sem yfirstillt C-dúrsfiðla og allar myndavélar á lofti, enda smíðaðar til að fanga augnablik sem þessi. Bíllinn liðaði rólega eftir sljettunni og þá loksins birtist hann í allri sinni dýrð, hlébarðinn, og hin heilaga fimmund hafði loksins náð hinum fullkomna samhljómi. Madji stöðvaði bílinn og benti okkur síðan spenntur á antílópu sem Hljebarðinn horfði slefandi á. Mér varð um og ó fyrir hönd antílópunnar (enda er ég þekktur fyrir það að vera vinur jafnt dýra sem manna og að vilja hvorugu ekkert illt ("Ó Ljenzherra, ó Ljenzherra! þú eymingjagóði dýravinur!" ef vitnað er í kveðjuljóð Turkmenbashis sem hann orti til mín í lok síðustu heimsóknar minnar til Túrkmenistan)). Þegar hljebarðinn stökk síðan af stað grýtti ég frá mér myndavélinni og svo man ég ekkert fyrr en ég sá Madji bograndi yfir mér.
- John are you alright?? You are crazy! you may never do this thing again.
-En antilópan!! En antólópan!!
Öskraði ég taugaveiklingslega og hristi og skók tröllvaxinn svertingjann sem bara brosti og sagði síðan Hakuna matata, og öllu fargi var af mjer ljett.
Sem betur fer náði mín sjerstaka kærasta þessu öllu á Video.

Engin ummæli: