miðvikudagur, 1. september 2004

Í síðastliðnum prófum í miklu stress og kaffigeðveikiskasti (til að upplifa slíkt ástand mælir Ljenzherrann með þrem lítrum af kaffi á jafn mörgum klukkustundum (tilraunir skulu framkvæmdar í einrúmi(og viðeigandi ráðstafanir gerðar til að fyrirbyggja það að nokkur málsmetandi persóna geti hugsanlega orðið á vegi yðar( þjer skulið helst af öllu læsa yður ofan í kjallaranum hennar ömmu þinnar(ef að amma þín er ekki með kjallara skuluð þjer útbúa slíkan(maður á líka alltaf að vera góður við gamlar konur og ömmu þinni vantar ábyggilega svalan stað til að geyma rabbabarasultu(eða rifsberja))))))) þegar Ljenzherrann var að rífa plastið utan af námsdoðröntnunum sór hann þess dýran eið að gerast fyrirmyndarnemandi næsta haust. Hann tók hátíðlegt loforð af sjálfum sjer um að næsta vetur myndi hann mæta í hvern einasta tíma, éta upp hvert einasta orð eftir kennurum sínum og skrá niður á löggildan skjalapappír með mörgum mismunandi lituðum pennum. Einnig hafði hann stórhuga áætlanir á orði um safna öllum ljósrituðum og útprentuðum blöðum sem hann gæti í snyrtilegar möppur skv ítarlegu flokkunarkerfi sem hann myndi af hugviti sínu finna upp.

Svo kom sumarið og Ljenzherrann fleygði námsbókunum í fúlan pitt þar sem að þær liggja enn, en heilinn, sem hvað harðast varð úti síðasta vor, læsti öll loforðin inni í öruggri og áfengisheldri hvelfingu og hlakkaði til þess að geta hermt þau upp á Ljenzherrann á komandi hausti.

Síðastliðið sunnudagskvöld hjelt Ljenzherrann að hann væri búinn að afgreiða heilann á sjer nokkuð örugglega og að varla væri von á neinu frá þeim vígstöðvum. Það kom honum því töluvert á óvart þegar heilinn, sem hafði ekkert látið á sjer kræla allan daginn, dembdi yfir hann þessum loforðum. Ljenzherrann fellti tár og vildi ekki fyrir nokkurn mun kannast við að hafa látið nokkuð þessu líkt út úr sjer.

Heilinn ljet ekki segjast og skipaði Ljenzherranum að stilla vekjaraklukkuna og um morguninn þegar hún hringdi fyrirskipaði heilinn mikið fát þannig að Ljenzherrann skrönglaðist spriklandi á fætur og vissi ekki hvaðan á sig stóð veðrið.

Eftir langa og heita sturtu og mikið af svo sterku kaffi að ekki þótti óhætt vegna tæringarhættu að láta það vera lengi í bollanum lagði Ljenzherrann af stað í skólann með bakpoka á bakinu og heilinn var spenntur og ánægður og fyrirskipaði eftirvæntingu þannig að Ljenzherrann tölti út í trukkinn sinn eins og hann væri að fara að hefja fyrsta skóladaginn sinn í sexárabekk.

Og hvernig endar svo þessi fallega saga?
Jú auðvitað steinsofnaði Ljenzherrann okkar í fyrsta fyrirlestrinum og fögru fyrirheitin leystust upp í slefinu sem lak niður kinnar hans og á borðin um kring. Kennarinn trylltist yfir þessu virðingarleysi og barði Ljenzherrann eins og harðfisk með prikinu sem hann hafði hingað til látið sjer nægja að nota til að benda reglulega á orðið “verkefnastórnun” sem var honum mikilvægt og hann hafði vandað sig afskaplega við að skrifa upp á töfluna.

Kennarinn barði Ljenzherrann þangað til að prikið var búið að brotna svo oft að það rjett stóð honum úr hnefa. Þá tók hann til við að öskra, en Ljenzherrann umlaði bara og brosti í svefni sínum, eins og verið væri að syngja fyrir hann vögguvísur.

Engin ummæli: