laugardagur, 7. ágúst 2004

Fyrir nokkrum mánuðum er Ljenzherrann nýjasta systir var nýkomin heim af spítalanum og angaði af nýjabrumi sat Ljenzherrann með litla bróður sinn í fanginu, sem er þriggja ára gamall, og virtu þeir fjelagar ferskasta fyrirbærið fyrir sjer.

Hún lá allsber á sauðargæru og baðaði stjórnleysislega út höndum og fótum af mikilli áfergju. Sá stutti fylgdist með hverri hreyfingu af mikilli athygli enda honum í fersku minni bæði þegar ,,litla barnið” var í maganum á mömmu hans, og eins þegar mamma hans þurfti að skreppa frá til að láta sækja litla barnið úr maganum á sjer.

,,Litlabarnið mitt er ekki með neinar tennur!” öskraði puttalingurinn upp yfir sig í forundran en svo þagnaði hann alveg þegar sjónarsvið hans hafði færst eilítið neðar. Þá fölnaði hann í framan og togaði hausinn á Ljenzherranum til sín og hvíslaði grafalvarlegur: ,, litla barnið mitt er ekki með neitt typpi”

Ljenzherrann hló hlýjum hlátri, horfði í augu hans með augum hins lífsreynda manns og sagði. ,,Það er ekki nema von að hún setji þig út af laginu greyið mitt, hún er nefnilega kvenkyns”

Engin ummæli: