mánudagur, 24. maí 2004

Ljenzherrann af Kaffisterkt- djúpristur persónuleiki með grunnar þarfir
Ljenzherrann af Kaffisterkt smeygði sjer tvisvar í flauelið um síðustu helgi og fór á heljarinnar skrall. Bæði kvöldin ringdi ógurlega enda var annar hver maður með regnhúfur hvítar.

Síðara kveldið heiðraði Ljenzherrann útskriftarveizlu með nærveru sinni. Þóttu veizlugestum að vonum vænt um að nýstúdentnum væri sýndur sá heiður að sjálfur Ljenzherrann væri viðstaddur til að belgja sig út af snittum og drekka sig fullan af öli keyptu menntagyðjunum til heiðurs. Ljenzherrann hámaði í sig snitturnar eins og hann fengi borgað fyrir það og skolaði niður með ríflegu magni af öli.Er snitturnar voru búnar fór Ljenzherrann út í horn með einn bjórkassa og settist að sumbli. Allar hamingjuóskirnar til stúdentsins fóru ákaflega fyrir brjóstið á Ljenzherranum enda tók hann á endanum blómvendi í sitthvora höndina og ljet höggin dynja á innanstokksmunum og fjarskyldum ættmennum. Að þessu loknu settist hann aftur út í horn og hjelt áfram að drekka.

Komu reglulega til hans konur sem höfðu miklar áhyggjur af því að Ljenzherrann væri ekki að skemmta sjer og ákváðu að veita honum selskap. Þurfti Ljenzherrann nú hálfu meira á öli að halda en áður, því fátt leiðist honum meira en fylleríshjal frá sjer eldra fólki. Bruddi Ljenzherrann tómar bjórdósir sjer til sáluhjálpar og hóf fljótlega að hafa ofan af fyrir sjer með því að ljúga stórkostlegum lygasögum í konurnar. Skáldaði hann upp átakanlega ástarsögu þar sem ástin var í meinum og Ljenzherrann í hlutverki fórnarlambsins. Undir lokin voru allar konurnar farnar að gráta.

Nú mætti ætla að Ljenzherrann hafi orðið alveg rúllandi blekaður, en hann varð einungis ljómandi fullur þar sem Ljenzherrann hefir komið sjer upp alkóstati svokölluðu (sbr. thermostat). Er alkóstatið staðsett í maganum og lokar hann fyrir alla umferð upp sem niður, sýnist því svo. Temprar það með þeim hætti áfengismagnið í blóðinu því Ljenzherrann kemur ekki niður það miklu af öli að hann verði sjer óviljandi til skammar. Alkóstat þetta er einnig ágætis fuglahræða enda hefir óminnishegrinn varla sezt á öxl Ljenzherrans í seinni tíð.

Að veizlunni lokinni hjelt Ljenzherrann niður í bæ, íklæddur flaueli sínu. Settist hann þar að sumbli, gerði hróp að fólki og ræddi landsins gagn og nauðsynjar við málsmetandi menn. Einnig átti hann það til að fá sjer snúning á dansgólfinu, gera sjer erindi á barinn eða gjóa augunum í átt að fögrum stúlkum og hafa í kjölfarið ýmsar athafnir á orði.

Ljenzherrann átti útistöðum við einn mannræfil, en Ljenzherrann tilkynnti honum það í óspurðum frjettum að hann væri galgopi. Mannræfillinn gerði sig digran í kjölfar þessa og hjólaði í Ljenzherrann. Ljenzherrann gerði sjer lítið fyrir og batt á hann rembihnút.

Daginn eftir vaknaði Ljenzherrann í fleti sínu og uppgötvaði sjer til mikillar hrellingar að honum hafði láðst að færa sig úr flaueli sínu. Fyrir utan örlitlar flaulsriflur á kinninni var Ljenzherrann af Kaffisterkt að öðru leiti eins og nýsleginn túskildingur.

Ljenzherranum lærðist samt mikilvæg lexía þetta kvöldið eins og svo oft vill verða er menn standa frammi fyrir dauðanum. Það munaði nefnilega minnstu að Ljenzherrann snjeri sig úr hálsliðnum er hugguleg stúlka í stuttu pilsi gekk hjá.

Lexían er sú að sama hversu hversu merkilegir menn eru með sig og þykjast yfir aðra hafnir um andlegar íþróttir, þá verða þeir aldrei nema í mesta lagi djúpristir persónuleikar með grunnar þarfir.

Engin ummæli: