laugardagur, 8. maí 2004

Flestum sínum vakandi stundum, og reyndar sumum sofandi, eyðir Ljenzerrann á bókasafninu við stúdíu. Þar situr hann við bækur sínar og reiknar. Öll kyrrsetan veldur þrýstingi á æxlunarfærin, og þar með aukinni virkni. Haukfrán augun vilja því leita frá bókunum og Ljenzherrann fer að svipast um eftir huggulegum stúlkum til að gæla við og afklæða í huga sinum.

Augu Ljenhzerrans erur kapítuli út af fyrir sig. Þau gefa nýtízku málmleitartækjum ekkert eftir og getur Ljenzherrann af Kaffisterkt þefað uppi góðmálma á baugfingrum myndarlegra stúlkna í mílufjarlægð. Sennilega eru þetta ellimerki.

Bókasafnið er þjettsetið um þessar mundir, enda prófin í algleymingi. Á meðal þeirra sem sækja bókasafnið reglulega er myndarstúlka, sem Ljenzherrann hefir fylgst með um þó nokkra hríð. Stúlka þessi er sannkallaður bókaormur og unir sjer langtímum saman inni á safni við að gera lekzíurnar sínar. Ljenzherrann veit að innan í þessari saklausu stelpu leynist villidýr, hamlaus skepna sem að gaman væri að kljást við í húmi nætur.

Svo virtist reyndar um hríð að meyjarblóm hennar færi fölnandi, en nokkra daga í röð var hún ögn tuskulegri til fara en hún á vanda til. Ljenzherrann var því feginn er hann leit snótina sína augum í gær.

Það var eins og að hún hefði púpast, myndbreytingin frá gráglettinni unglingsstelpu til fullskapaðrar konu var alger. Hún gekk sperrtari og frjálsari í fasi, hreyfingar hennar voru ekki lengur þvingaðar, heldur allt að því þokkafullar og seiðandi. Barnsburðarmjaðmirnar vögguðu sem innsiglingarbauja í öldugangi og skiluðu myndarlegum gust sem fyllti vit Ljenzherrans sætri angan. Sjálfsöryggið geislaði af henni og dularfullt brosið nísti Ljenzherrann inn að beini.

Ljenzherrann býr svo vel að eiga minidiskspilara með tveim heyrnartólaútgöngum. Hann rótaði í töskunni sinni í leit að hinum heyrnartólunum og rjetta diskinum. Að þessu loknu lagði hann til atlögu. Hann gekk til hennar, hneigði sig, tók í hönd hennar og leiddi hana þvert yfir þjettsetið bókasafnið og út á mitt gólfið. Með fínlegri hreyfingu setti hann heyrnartól á sig og stúlkuna, og ýtti á play.

Í eyrum þeirra hljómaði hinn fegursti vals og hinn nýtilkomni kynþokki hennar naut sín til fullnustu í styrkum faðmi Ljenzherrans. Þau liðu um í hljóðlausum draumi og Ljenzherrann stýrði þeim af stakri röggsemi frá öllum árekstrum við iðjusama stúdenta og töskur á þeirra vegum.

Að dansinum loknum tók Ljenzherrann undurblítt af henni heyrnartólin og hvíslaði í eyra hennar: “Kanntu að gera slátur?”

Engin ummæli: