þriðjudagur, 9. mars 2004

Í köngurlóafrjettum er þetta helst.
Ekkert lát er á fjöldamorðunum sem hafa átt sjer stað undanfarið, en Ljenhzerrann af Kaffisterkt hefir lýst þeim á hendur sjer. Þær köngurlær sem hann drepur eigi, sviptir hann ánægjunni af lífinu og tilverunni með því að örkumla þær fyrir lífstíð.

Hann Haraldur, löggild gervilimaköngurló, segist aldrei hafa sjeð neitt þessu líkt. Til hans skreiðast í röðum köngurlær sem vantar eina, tvær og allt upp í sex lappir. Haraldur tekur tvær flugur fyrir hverja löpp en segist tilbúinn að veita magnafslátt fyrir þær köngurlær sem hafa orðið sjerstaklega illa úti. Hann Jeremías yfirköngurló segist svartsýnn á að þessari skálmöld linni, sjerstaklega í ljósi þess að erkióvinurinn, Ljenzherrann af Kaffisterkt, virðist óþrjótandi við að drepa ágætar köngurlær.


Já Ljenhzerrann af Kaffisterkt hefir verið gera herbergi nokkurt íbúðarhæft og því skorið upp herör gegn fleiri hundruð köngurlóm sem þar leynast í hinum ýmsu skúmaskotum. Ljenzherrann málaði andlit sitt í felulitum og vígbjóst með ryksugu í annarri en kúst í hinni. Snuð hefir hann vasanum til að róa sig niður, af og til.

Rekur hann svo upp öskur og ræðst til atlögu, sumar köngulærnar hafa greinilega haft það ákaflega huggulegt því þær eru svo stórar að Ljenzherrann hefði helst þurft framhlaðning til að slátra þeim með mannúðlegum hætti.

Þess skal getið að Ljenzherrann er sannur dýravinur, friðelskandi persóna og góður drengur sem engist til ef gert er á hlut einhvurs, en allt sem hefir fleiri lappir en fjórar má brenna í neðra hans vegna (að síamsþríburum undanskildum).

Engin ummæli: