miðvikudagur, 25. febrúar 2004

Ljenzherrann stóð nú rjett áðan í hnapp með fólki sem var að ræða geðshræringslega um sumarvinnu. Allir voru hræddir um að fá enga vinnu, strákarnir sáu fram á að mæla strætin í leit að glerjum og gosdósum en stúlkurnar að selja sig. Ljóst má þykja að gósentíð sje framundan í hvoru tveggju enda landið fullt af spólgröðum ítölskum verkamönnum, og hver drekkur meira gos en nýriðinn ítalskur verkamaður?

Í framhaldi af þessum vangaveltum fór fólkið að tala um vinnur yfir höfuð og talið barst loks að ríkisstarfsmönnum, enda eru þeir annálaðir fyrir leti og framtaksleysi. Það ku ekki einu sinni renna í þeim blóðið og launin, fá þeir að sögn fróðra manna, í áskrift.

Til að undirstrika hversu mikill brandari þessir opinberu vinnustaðir væru mælti ein stúlkan:

"Muniði eftir gaurnum sem fjekk alveg þvílíkt raflost uppi í einhverri háspennulínu?"

Allir: "Jú"

-"Hann er að vinna hjá Orkuveitunni, og hann er ekki einusinni með hendur!!!"


Ergo: Það getur varla verið erfitt að vinna hjá Orkuveitunni.

Þetta er mjög gott dæmi um það hvernig ósköp sakleysislegt samtal nokkurra háskólastúdenta getur leysts upp í fyrstaflokks vandræðalegheit. Enginn vissi hvernig hann átti að vera og viðstaddir litu skömmustulegir hver á annan og óskuðu sjer þess heitast að geta gufað upp af yfirborði jarðarinnar. Gufað upp og orðið að skýi, eins og þeim sem eru úti og fjúka um. Já fjúka um, skyggja á sólina og láta úr sjer rigna, það vildu þau, vandræðalega fólkið.

Vandræðalegheitin runnu svo út í sandinn er Ljenzherrann sló stúlkuna utnanundir og ljet staf sinn vaða ítrekað í hana. Þá stigu viðstaddir viltan kósakkadans og gáfu frá sjer óhljóð að hætti indiána.

"Þetta er halinn af skötunni, kenndu á honum stúlka góð, hann braut ég af og þurrkaði!!! Já ég þurrkaði hann svo ég gæti hirt óþekkar baldintátur eins og þig!!"

Þegar stúlkan hafði fengið vöru sína fullkeypta fór öll hersingin og fjekk sjer ís, ís í boði Ljenzherrans.

Engin ummæli: