fimmtudagur, 12. febrúar 2004

Ljenzherrann af Kaffisterkt, lærifaðir og kaupahjeðinn.
Ljenzherranum hefir í brjevalúgu sína borist mikið og verðskuldað lof fyrir útskýringar sínar á kvenmannslíkamanum. Þykja þær afar auðskiljanlegar þrátt fyrir flókið viðfangsefnið en þó í takt við nýjustu tækni og vísindi. Ljenzherranum virðist í lófa lagið að rita mál sem sótsvört alþýðan (allir nema Ljenzherrann) skilur. Ljenzherranum þarf þó að hrósa talsvert meira til hann fjalli um og útskýri hegðun og atferli kvenmanna, en það þykir honum ekki vera á færi neins eins manns.


Ljenzherrann seldi bíl sinn síðastlið sumar sem kunnugt er, og keypti fyrir hann hlutabrjef. Er hann var búinn að koma ökutækinu í lóg hafði hann hina mestu skemmtun hafði af því að hjóla eins og fínn maður niður í Kaupthing og spenna hjólalásinn utanum nærliggjandi ljósastaur. Síðan rjetti hann úr sjer, horfði fram á veginn og gekk sperrtur á vit verðbrjefaráðgjafa. Efar Ljenzherrann það stórlega að honum yrði hleypt þangað inn ef að þeir sæju fararskjóta hans, tuttuguogeinsgíra fjallareiðhjólið.

Um daginn hringdi Ljenzherrann svo draumasímtalið sitt, þá öskraði hann í símann “selja!! selja!!!” og í beinu framhaldi “kaupa!!! kaupa!!!”. Símtalið hringdi hann heiman frá sjer, þar sem hann hafði eigi næga innistæðu í GSM-frelsinu sínu.

Það er veldi á Ljenzherranum af Kaffisterkt.

Engin ummæli: