föstudagur, 30. október 2009

Undanfarið ár, eða svo hafa einungis borist ótíðindi af Ljenzherrans heimaslóðum.

Á þessu varð stutt hlje í viku síðastliðinni. Þá hlaust Ljenzherranum þónokkur líkn af lestri frjetta af dánumennum nokkrum, sem í kjölfar óvenjusterkrar rjettlætiskenndar urðu að grípa til aðgerða. Orsökin: frjálsar ær, þeirra hrútar og lömb valsað höfuðu óáreitt áratugum saman í guðsgrænni náttúru Íslands. Sjervhvurt ár hafði þetta ærlega framferði lagst ær-þyngra á herðar þessara málsmetandi manna. Í fimmtíu ár safnaðist upp reiðin og angistin, en loks þótti tjeðum hetjum nóg komið og ákváðu að reka þessa villuráfandi sauði fram af björgum áður en þeim tækist að ramba þaðan fram af, af sjálfsdáðum. Ljenzherrann hefir Safarídeild Sýslumannsins á Sauðárkróki sterklega grunaða um framferði þetta.

Hin frjettin var af öðru fórnarlambi örlaga sinna, sem í kjölfar menntunar sinnar sem óperusöngvari hafði lent í njósnaskóla á vegum norður Atlantshafsbandalagsins.

Drottinn blessi alltsamant.

Engin ummæli: