laugardagur, 21. mars 2009

Ljenzherrann og Greifinn af Wartau hittust á kvöldi liðnu til átöppunar. Hin nýjasta afurð brugghússins "Bláu Uglunnar" ku vera hveitibjór að bæverkskri fyrimynd. Þrátt fyrir mikla bölsýni ónafngreindra aðila um gjörvileik Ljenzherrans og greifans af Wartau til bruggunar manneldishæfrar mungátar (í baðkari hins síðarnefnda) gekk átöppunin vonum framar. Hveitibjórinn smakkaðist prýðilega, sje tekið tillit til þvottaklemmuklemmdra nasa, sakir greifans óböðunar, og var hráölið algerlega laust við leiðindakeim af myglufúngí auk þess sem trjespíritus mældist innan ásættanlegra, en þó eigi staðlaðra, marka.

Að streði loknu rann upp stundin stór. Frumbruggið sjálft, Primärschlammpilsener, hafði verið úrskurðað tilbúið til neyzlu. Með miklum efasvip mundaði Ljenzherrann upptakarann og skenkti sjer í glas. Jafnt litur sem og áferð minnti á bjór. Jafnvel bragðið sjálft kom þægilega á óvart. Bruggmeistarinn taldi (tjah, Ljenzherrann á sínum fyrsta sopa af eigin bjór) þennan mjöð þroskast svo hratt að hvur flaska bragðast myndi betur en hin fyrri. Eftir að hafa lokið upp nokkrum flöskum voru Ljenzherrann & co., þrátt fyrir yfirlýsingar sem ekki verða hafðar eftir á vettvangi þessum, orðnir nokkuð sáttir við framleiðsluna.

Ljenzherrann af Kaffisterkt og greifinn af Wartau voru síðkveldis orðnir einstaklega sammála um að alkóhólinnihald væri yfir boðlegum mörkum. Víman þótti gjöra vont gys að góðu glensi og því til ýmissa hluta nytsamleg. Eftir að hafa tæmt úr drenventlum brandaraskjóða sinna tóku þeir að kveðast á, en reyndar í kvenrími. Gætti í kveðskapnum verðbólguáhrifa í takt við neyzlu eigin framleizlu. Þótt útþynntar kveðskaparreglurnar þættu engum hygla, þurftu þeir þó að gjöra hlje á kveðskapnum til að verja íbúðina ágangi ýmissar óværu, er Ljenzherrann þekkti af bókum, en hafði eigi talið landlæga í hinum siðmenntaða heimi.

Engin ummæli: