sunnudagur, 3. september 2006

Milli þess sem heimsborgarinn Ljenzherrann verzlar utan á sig merkjavöru og dreypir á árgangarauðvíni lætur hann hugann reika í sporvögnunum sem flytja hann milli bækistöðva hans og þeirra staða sem honum hugnast að heimsækja hverju sinni. Merkilegt þykir Ljenzherranum að hundar virðast hafa náð mun lengra í rjettindabaráttu sinni hjer heldur en á Íslandi. Eru þeir meðal annars sjálfsagðir farþegar í sporvögnum, aufúsugestir í verzlunum og meira að segja drykkjarfontarnir, sem eru vítt og breitt um borgina, hafa sjerstaka skál fyrir ferfætlinga. Ljenzherrann hlakkar mikið til þess að sjá hundatízkuna komandi haust, en enn sem komið er sjest eingöngu einstaka smáhundur í veski.

Annað sem Ljenzherrann hefir tekið eftir er að strákarnir hjerna virðast kvenlegri en á Íslandi. Ljenzherrann sá til að mynda hnapp af unglingum í gær, og þar sátu tveir strákar og voru að klóra hverjum öðrum. Myndi annar þeirra jafnvel flokkast sem "töffari". Ljenzherranum brá þónokkuð er hann varð vitni að þessu óeðli og hirti þá báða tvo með staf sínum. Hefir Ljenzherrann nú tekið til við að skrifa dreifiritið Albert, þar sem sagðar eru dæmisögur með máli og myndum úr daglegu lífi og drengur nokkur notaður sem málpípa Ljenzherrans um karlmannlega hegðan.

Engin ummæli: