þriðjudagur, 23. mars 2004

Ljenzherrann er þess allskostar allsendis viss að eigi sje til jafn mikið samkvæmisgrænmeti og aspargusinn. Sje hann eigi hafður í súpur í fínum veislum baka samvizkusamar húsfreyjur hann í ofni ásamt brauði, skinku og sálufjelaganum, Camelbert. Rjett sem þennan háma í sig háir sem lágir í sig, að Ljenzherranum óspurðum.

Já þeir fjelagar Aspargus og Camelbert hafa marga fjörunna sopið og án efa setið saman afmæli allt frá eins árs og langt yfir hundraðið því svo virðist vera að eigi sje afmælisbörnum gerð sú skömm að eigi sje boðið upp á aspargus í veislum þeim til heiðurs.

Allt frá því að Ljenzherrann bragðaði Camelbert í fyrsta sinn var hann þess fullviss að svona brögðuðst svartir ruslapokar. Var hann þá barn að aldri en ekki veraldarvani heimsborgarinn sem veit sem er að svartir ruslapokar eru ögn saltari.

Ástæðan fyrir þessum vangaveltum um þá fjelaga Aspargus og Camelbert er sú að í liðinni viku átti Ljenhzerrann afmæli. Af er það er áður var, eitt sinn fagnaði Ljenzherrann afmælisdegi sínum, og það í manna viðurvist. Hann bljes með eftirvæntingu á kertin og leit á hvert það kerti sem árlega bættist sem manndómsraun er hann þyrfti að takast á við, í ljósi þess að heilt ár hefði bæst við aldur hans.

Ljenzherranum þótti gaman að verða seytján, en þá fjekk hann bílpróf og honum þótti gaman að verða tvítugur því þá gat hann komist í ríkið og löglega inn á knæpur.
Nú þegir Ljenzherrann yfir afmælum sínum sem kostur er enda kertin orðin það mörg að sjálfur Jón Páll heitinn ætti í erfiðleikum með að slökkva þau öll í einum rykk, alltjent þannig að innbúi og fjölskyldumeðlimum stafi eigi hætta af. Og þó var Jón Páll á hverjum 17. júní fenginn upp á svið til að sprengja hitapoka með blæstrinum einum saman, lýðveldinu og Jóni Sigurðssyni til heiðurs. Einnig nýttu þeir hjá “Pósti og síma” tækifærið og ljetu hann úrelda nokkrar símaskrár.

Eftir því hve kertin hrannast upp á hina árlegu köku finnur Ljenzherrann hvað allir merkisdagar hafa glatað merkingu sinni og öðlast grámyglu hversdagsins. Áramótaskaupið er orðið jafn fyndið og ræða útvarpsstjórans, spaugstofuna orðin alger skítakompa, Hemmi Gunn er ekki lengur í imbakassanum, heldur Gísli Baldursson og þykja Ljenzherranum það slæm skipti.

Ein er leið er þó fær fyrir þá eldri til að uppgötva gleðina á ný en það er í gegnum æskuna. Ljenzherrann á þriggja ára bróður sem lífgaði heldur betur upp á daginn. Fjekk sá stutti að sitja í fangi hins merkilega manns sem bróðir hans er og blása á þau táknrænu fjögur kerti sem á kökuna höfðu verið látin, til málamynda.

Ljenzherrann notaðist við loft til slökkvistarfsins, en pjakkurinn við 50% loft og 50% slef. Furðulegur siður það, að setja kerti á kökur sem verða síðar etnar.

Engin ummæli: