mánudagur, 2. febrúar 2004

Ljenzherrann flettir ofan af samsæri
Ljenzherrann af Kaffisterkt var í gær, einu sinni sem oftar á þjóðarinnar bókhlöðu. Er þeir Gavon höfðu dundað sjer við leksíur sínar dágóða stund voru þeir farnir finna skötuna anda ofan í hálsmálið. Hún var greinilega hungruð, og ekkert er hættulegra en hungruð skata, nema ef vera skyldi særð skata.

Ákváðu þeir því að halda í leiðangur og brugga kaffisterkt, en á því gætu þeir hresst sig og boðið skötunni birginn.

Í bókarinnar þjóðhlöðu eru fjórir brunastigar sem bækurnar geta hlaupið niður ef að það kviknaði óvart í þjóðinni. Þennan stiga hugðust þeir Ljenzherrann og Gavon feta, enda þess fullvissir að skatan sæti fyrir þeim við aðalútganginn.

Þegar út var komið hrósuðu þeir fjelagar happi nema hvað er Ljenzherrann lítur til hliðar sjer hann mann bograndi, með hendurnar ofan í sýkinu sem umlykur húsið. Maðurinn sprettur upp sem gormur, alltjent mun hraðar en líkamlegt atferli hans gaf til kynna að mögulegt væri, grípur litlar flöskur sem stóðu á bakkanum og arkar að Ljenzherranum og fylgdarsveini hans. Þegar hann á stutt eftir spyr hann dónalega hvaðan þeir hafi komið.

Ljenzherrann sagði þá hafa verið inni í þjóðarinnar bókhlöðu og úr þjóðarinnar bókhlöðu hefðu þeir komið, rjett eins og maðurinn hefði sjeð. Einnig bað Ljenzherrann manninn láta af því að spyrja asnalegra spurninga eða alltjent beina þeim annað.

Maðurinn spyr því næst hvað þeir sjeu að fara að gera

“Við erum að fara að brugga kaffi, herra minn, svo skatan nái ekki í skottið á okkur”

Þegar maðurinn heyrir þetta verður hann alveg æfur og fer að viðra þær vangaveltur sínar að neyðarútgangarnir sjeu of aðgengilegir, það sje mál sem verði að laga og þoli enga bið.

Á meðan maðurinn rasaði út varðandi neyðardyrnar sætti Ljenzherrann færis og gaf honum utanundir og bað hann að taka sig taki. Þá þagnaði maðurinn, þakkaði fyrir sig og hvarf á braut.

Ljenzherrann hefir frá því þetta gerðist legið með höfuðið í bleyti enda afar grunsamlegt hve maðurinn æsti sig mikið er hann frjetti að þeir ætluðu að fá sjer kaffi. Í framhaldi af því fór hann að velta yfir sjer af hverju maðurinn hefði verið að bogra yfir vatninu er þeir komu út, hversvegna var hann með unaðsolíur og smyrsl? Síðan fór hann að velta því fyrir sjer hvers vegna það væri yfir höfuð vatn í kringum þjóðarinnar bókhlöðu.

“Vatn, vatn, vatn..... afhverju vatn.... AHA!!! SKATAN!!!!”

Ljenzherrann var kominn með lausnina, samsærið náði lengra en hann hafði nokkurn tíman þorað að vona. Skatan teygir sig inn á hæstu staði, Þjóðarinnar bókhlaða er ekkert annað en mötuneyti fyrir skötuna!! Þar er komin ástæðan fyrir rándýra kaffinu og sýkinu umhverfis húsið, í það liggja meira að segja leynigöng í Faxaflóann.

Þegar skatan er búin að éta gæða sjer á námsmönnunum sína fer hún út í sýkið til að hægja sjer, skokka, eður til slökunar. Best þykir henni þó þegar landsbókavörður, handbendi hennar, málpípa og vikapiltur, nuddar á henni tálknin og gotraufina, Þá kurrar hún og dillar halanum eins og húsbóndahollur hundur.

Engin ummæli: