mánudagur, 24. nóvember 2003

Ljenzherrann af Kaffisterkt rak í rogastanz er hann las morgunblaðið frá því á sunnudaginn. “Loksins er hjer maður sem kann að rita almennilega íslensku” hugsaði hann með sjer en hingað til hefir honum varla þótt þessi skítasnepill til annars verður en sem skeinipappír. Hann yrði án efa brúkaður sem slíkur ef pappírinn væri ekki svona harður og ef að hinar saurugu greinar myndu ekki prentast á hinn háæruverðuga afturenda Ljenzherrans.
Iðkaði hann um hríð mikla tilraunastarfsemi í þessa átt og eru hjer nokkrar niðurstöður.

Þar eð skynsamlegt vill ekki láta bendla
Sig við kynþáttafor irðist mér að margt
Þenkjandi og sanna sýnt fólk veigri sér
Við að láta það nok sér um þetta málefni,
Sem gæti skilist se nnað en áhyggjur af
Því að stjórnvöld o ið í heild standi sig
Ekki sem skyldi vi nflytjendur til sjálfs-
Bjargar.
Nýlega va á því í hér í fjöl-
Miðlum að hér væ nn danskur skóli
Að íhuga að hætta ameiginlegum
Tímum vegna þes oðum og ....

Það setur sennilega ugg að æruprýddum frúm er þær velta vöngum yfir ginnungagapinu í miðjum dálknum.

En tilefni þessara skrifa var fyrrnefnd grein í morgunblaðinu sem skrifuð var á almennilegri íslensku en ekki þessari bögubósamállýsku sem nú tíðkast.
Er hjer á ferð maður að nafni Steinólfur Lárusson frá Ytri-Fagradal, óhætt er að segja að kappinn sje kominn af ljettasta skeiði en einkum fannst mjer mikið til greinar hans um trjónukrabba koma. Hjer fylgir smá útdráttur en værum vjer eigi svo latir sem raun ber vitni hefðum vjer týperað þetta allt upp.
“....Ævinlega gengur dýrið á hlið, ýmist til hægri eða vinstri og virðist vera mjög pólitískt, einnig má það teljast mjög siðferðislega þróað skapnaðarlega þar sem spjald vex fyrir blygðun þess mjög sljettfellilega, einna líkast skírlífisbeltum. Ekki verður dýrið kyngreint af þessum sökum nema með ofbeldi.
Ef menn vilja hafa einhverjar nytjar af dýri þessu, er afskaplega örðugt að aflífa það snyrtilega, þar það sökum síns skapnaðarlags fæst hvorki hengt nje skorið, skotið nje rotað, því hörð brynja umlykur skepnuna gjörsamlega og er lífsseigla þessa dýrs með ólíkindum. Sje það geymt í haldi á þurru landi mun sultur einn ganga af því dauðu að því er virðist.
Bíður það örlaga sinna mjög stillilega, en þegar því fer að leiðast biðin, gefur það frá sjer sladdandi hljóð, samskonar sladdandi hljóð mátti heyra í baðstofum áður fyrr, einkum fyrripart nætur, þegar griðkonur feitar voru gnúðar sem ákafast til frygðar.
Bíldrykkur sá er bensín nefnist hefir mjer reynst einna besur í þeim tilgangi að aflífa þessa skepnu óskemmda í þeim tilgangi að þurrka hana innvirðulega og gefa konum í Reykjavík, ágætum og æruprýddum, sem ég hef kunningsskap við utanklæða. Þær stilla þessari skepnu upp við hliðina á Hallgrími Pjeturssyni ellegar mynd af forsetanum.......”

Já þetta kallar maður að kunna að skrifa!!!!

Þess má til gamans geta að Steinólfur þessi er raforkubóndi og einnig er hann skráður fyrir fiskeldisfyrirtækinu Fjörfiski.

Engin ummæli: