föstudagur, 17. október 2003

Nú í gær var Ljenzherrann á gangi og mætti hann þá Friðriki Sophussyni, forstjóra Landsvirkjunar. Það er mjer sjerstök ánægja að tilkynna að Friðrik Sophusson kann að sippa.

"mamma segir komdu inn, að borða hafragrautinn þinn". sönglaði Friðrik og sippaði öðru hverju í kross. Þarna var hann staddur, karlanginn, ásamt fleiri málsmetandi mönnum úr íslensku viðskiðtalífi.

Ég skildi síðan ekki neitt í neinu þegar hann stóð alltíeinu beint fyrir framan mig og fór að telja. Ég hjelt að hann væri bara að halda sjer í æfingu frá því að hann var fjármálaráðherra og skeytti því lítið um þetta.

Svo komu fleiri að og fóru að benda, þá fattaði ég hvað var í gangi, ég var með opna buxnaklauf. Ég ég hafði eigi fyrr rennt upp fyrr en Friðrik fór að öskra: "HAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA HANN Á FIMMTÍUOGEINA KÆRUSTU!!!!!!!!!!." Svo fóru allir að hlæja.

"Herrar mínir, herrar mínir" sagði ég rólega " ég á ekkert fimmtíuogeina kærustur, mjer finnast stelpur nefnilega ógeðslegar, rjett eins og ykkur." En þeir hlustuðu ekki á mig, tóku af mjer derið og fóru að kasta því á milli, öskrandi svívirðilegar móðganir um að ég ætti fimmtíuogeina kærustur, oj!


"það er þó allaveganna skárra að eiga fimmtíuogeina kærustu en að eiga fimmtíuogeins árs GAMLA kærustu eins og þú, Friðrik Klemenz!!!!" sagði ég svo.

Þá fjekk ég húfuna aptur og hjelt heim á leið og hvíslaði fyrir munni mjer:,, Fínn gaur þessi Friðrik Klemenz Sophusson, fínn gaur".

Engin ummæli: