Frjettir berast nú af því vítt og breytt að helvískir hafi í krafti beins lýðræðis bannað byggingu bænaturna að hætti Íslamstrúarmanna. Útverðir trúfrelsisins, eins og til dæmis Tyrkir, taka þessum frjettum fussandi, en fáum er þó jafn illa við þetta og Ljenzherranum. Þetta setur nefnilega stórt strik í geimferðaráætlun hans, en hann hafði fyrir margt löngu sótt um byggingarleyfi fyrir einum slíkum turni og sankað að sjer miklum birgðum af dósamat, eimuðu vatni og saltpjetri. Eins situr hann uppi með þröngt sniðin álpappírsföt til skiptanna, en á ferðum sínum um alheiminn hafði hann gert ráð fyrir því að gjörast dús við vitibornar verur frá öðrum hnöttum.

Undanfarið ár, eða svo hafa einungis borist ótíðindi af Ljenzherrans heimaslóðum.

Á þessu varð stutt hlje í viku síðastliðinni. Þá hlaust Ljenzherranum þónokkur líkn af lestri frjetta af dánumennum nokkrum, sem í kjölfar óvenjusterkrar rjettlætiskenndar urðu að grípa til aðgerða. Orsökin: frjálsar ær, þeirra hrútar og lömb valsað höfuðu óáreitt áratugum saman í guðsgrænni náttúru Íslands. Sjervhvurt ár hafði þetta ærlega framferði lagst ær-þyngra á herðar þessara málsmetandi manna. Í fimmtíu ár safnaðist upp reiðin og angistin, en loks þótti tjeðum hetjum nóg komið og ákváðu að reka þessa villuráfandi sauði fram af björgum áður en þeim tækist að ramba þaðan fram af, af sjálfsdáðum. Ljenzherrann hefir Safarídeild Sýslumannsins á Sauðárkróki sterklega grunaða um framferði þetta.

Hin frjettin var af öðru fórnarlambi örlaga sinna, sem í kjölfar menntunar sinnar sem óperusöngvari hafði lent í njósnaskóla á vegum norður Atlantshafsbandalagsins.

Drottinn blessi alltsamant.

Mynd þessa tók Ljenzherrann á ferðum sínum um Krímskagann í Úkraínu. Ljenzherranum þykir hún einkar vel heppnuð enda kristallast í henni öll helstu þjóðareinkenni þeirra austantjaldsmanna: háir hælar, stutt pils og gengi af flækingshundum. Myndin hjer að neðan gefur svo til kynna hvurslags persónur skoði þessa mynd.

Númer eitt og þrjú segja sig ef til vill sjálf miðað við arfgengt óeðli mannskepnunnar og hrakandi siðgæðis nútíma samfjelags, en númer tvö...

Deildarverzlun Ríkisins kunngjörir:
Enn berast tíðindi af frækinni för endurreisnarföruneytis Svavars Gestsonar, erindreka og sendiherra hins annars lýðveldis Íslands í Meginlandsevrópu, um heiminn. Í kjölfar nýgerðra vöruskiptasamninga við Miðbaugsgíneu stendur nú handhöfum skömmtunarseðla kókoslíkjör, tapíjóka og pálmaolja til boða. Í óspurðum frjettum fullyrti Svavar að góðra tíðinda væri brátt að vænta frá Salómonseyjum. Í skiptum fyrir dilkakjöt og brunahana frá Málmsteypu Gunnars og Hallgríms gætu fengist hrísgrjón, kókóbaunir og þurrkaðir ávextir af ýmsum toga.

Endurreisnarföruneytið færir raftæki að gjöf sem jartegn um vinahug sinn

Ljenzherranum thykir fyrir tvi hve tessi sida skuli vera vankraekt. Honum til malsbota ber tho ad geta tess ad hann er önnum kafinn vid ad skrifa sina fyrstu bok. Bokin er aefintyrasaga af beztu gerd og hefst tegar dularfullt burhvalshrae, med munninn fullan af gulli, rekur a fjörur gedstirds og sjerlundads bonda. Fjallar bokin sidan um aevintyri og astir fraekins hop meinafraedinga sem i samstarfi vid hellakönnunarfjelagid Gardar akveda ad leggja i fjarsjodsleit. Thau eru tho varla buin ad smokra sjer inn um endatharminn fyrr en atburdarasin rykur af stad i ovaenta att...

Sæki Farsóttin Ljenzherrann heim, fær hann nokkra líkn af því að skoða myndir úr reisum sínum.

Framtíðrvendr

Bræðr

Bræðr

Pörupiltr

Mæðgr

Plakt

Íslands ógæfu verður ef til vill ekki allt að vopni, því nú um síðustu helgi, í einu af reykfylltari spilavítum Miðjarðarhafsstrandarinnar, var Ljenzherrann önnum kafinn við að láta undan grunnþörfum sínum. Yfirleitt er spilað upp á listaverk eða fornmuni með vafasama fortíð, en þetta kvöld áskotnaðist honum rétturinn að öllu sólarljósi í íslenzku efnahagslögsögunni. Hafði þessi auðlind verið veðsett af nafntoguðum athafnamönnum, sett í pant hjá ákveðnu gleðihúsi en síðan gengið kaupum og sölum millum fjársterkra langintesa uns Ljenzherrann vann það loks í bakkarat. Hefir Ljenzherrann þegar stofnað sjerstakt fjelag utan um fyrirtækið, Aulfroethuedl GmbH, með varnarþing og bækistöðvar í Vaduz.

Fyrst um sinn munu landsmenn ekki finna fyrir miklum breytingum, en frá og með komandi sumarsólstöðum ber að greiða Ljenzherranum af Kaffisterkt svokallað dagsbirtugjald fyrir afnot af sólarljósinu. Gildir það jafnt um alla þá ljóstillífun er Ljenzherranum þykir sýnt að fari fram á lögbýlum eða einkalóðum og eins gagnvart öllum þeim er kjósa að neyta sólarljóss með skynfærum sínum eða húðþekju. Lögblindir munu njóta afsláttarkjara, en þeim er eigi hugnast gjaldtakan býðst að klæðast sjerstökum varnarbúningum og goggles, sem sem hægt er að leigja af Ljenzherranum af Kaffisterkt gegn hóflegu gjaldi.

Skodarnir í Prag -MYNDIR!

Mávur steypir sjer á eftir brauðmola í ferjunni yfir Bosporus.

Ljenzherrann af Kaffisterkt hefir fyrir margt löngu snúið aftur til helvískra bækistöðva sinna eftir frækna Tyrklandsför. Læddist hann svo til hljóðlaust um forna staði á gúmsólum. Varpaði hann skugga sínum á frægar fornminjar, og jafnvel allt að átta skuggum samtímis á gólf sumra hinna vafasamari öldurhúsa borgarinnar. Geri aðrir betur. Á líruteknóknæpunni "Araf" var Ljenzherrann jafnvel svo liðtækur á dansgólfinu að til að halda gúmbrunalyktinni í skefjum brugðu staðarhaldarar á það ráð að kæla gólfið með dýrindis neyzluvatni. Ljenzherrann kunni slíkt vel að meta, enda hafði það einnig núningslækkandi verkan sem skilaði sjer greinilega í mjaðmahnykkjum magadansmeyjanna. Guddur í gógóbúrum áttu hylli meðaltyrkjans óskipta, en Stórtyrkirnir lágu borginmannlegir í fletum sínum, útdeildu rannsakandi augnarráðum og tottuðu vatnspípur. Þess ber þó að geta, að í Tyrklandi er fátt um Guggur, en þónokkuð um Guddur.

Aya Sofia. Fyrst kirkja, svo moskva, loks safn.

Veðrið í Konstantínópel var þó ekki eitthvað sem Ljenzherrann leggur í vana sinn að hrópa húrra fyrir. Íklæddur ullarnærfötum skjögraði hann á milli götusalanna og snapaði af þeim te. Persónutöfrar Ljenzherrans eru reyndar slíkir að samstundis gerðust þeir hans kumpán. Voru þeir forvitnir um ættjörðina og buðu honum sjerstök kjör á ýmsum varningi. Á nútímamáli nefnist slíkt hátterni, er menn afla sjer viðskiptasambanda og kunningsskaps, "networking" og er Ljenzherrann fullviss um að hann muni njóta góðs af þessu tengslaneti í framtíðinni.

Tyrkjarnir renna fyrir fisk allan sólarhringinn í gyllta horninu.

Sem væri þeim illmögulegt án blóðsuganna frá Doktor Mesut, en þær ku vera allra meina bót

Konstantínópel fær þrjár og hálfa stjörnu af fimm mögulegum.

Ljenzherrann og Greifinn af Wartau hittust á kvöldi liðnu til átöppunar. Hin nýjasta afurð brugghússins "Bláu Uglunnar" ku vera hveitibjór að bæverkskri fyrimynd. Þrátt fyrir mikla bölsýni ónafngreindra aðila um gjörvileik Ljenzherrans og greifans af Wartau til bruggunar manneldishæfrar mungátar (í baðkari hins síðarnefnda) gekk átöppunin vonum framar. Hveitibjórinn smakkaðist prýðilega, sje tekið tillit til þvottaklemmuklemmdra nasa, sakir greifans óböðunar, og var hráölið algerlega laust við leiðindakeim af myglufúngí auk þess sem trjespíritus mældist innan ásættanlegra, en þó eigi staðlaðra, marka.

Að streði loknu rann upp stundin stór. Frumbruggið sjálft, Primärschlammpilsener, hafði verið úrskurðað tilbúið til neyzlu. Með miklum efasvip mundaði Ljenzherrann upptakarann og skenkti sjer í glas. Jafnt litur sem og áferð minnti á bjór. Jafnvel bragðið sjálft kom þægilega á óvart. Bruggmeistarinn taldi (tjah, Ljenzherrann á sínum fyrsta sopa af eigin bjór) þennan mjöð þroskast svo hratt að hvur flaska bragðast myndi betur en hin fyrri. Eftir að hafa lokið upp nokkrum flöskum voru Ljenzherrann & co., þrátt fyrir yfirlýsingar sem ekki verða hafðar eftir á vettvangi þessum, orðnir nokkuð sáttir við framleiðsluna.

Ljenzherrann af Kaffisterkt og greifinn af Wartau voru síðkveldis orðnir einstaklega sammála um að alkóhólinnihald væri yfir boðlegum mörkum. Víman þótti gjöra vont gys að góðu glensi og því til ýmissa hluta nytsamleg. Eftir að hafa tæmt úr drenventlum brandaraskjóða sinna tóku þeir að kveðast á, en reyndar í kvenrími. Gætti í kveðskapnum verðbólguáhrifa í takt við neyzlu eigin framleizlu. Þótt útþynntar kveðskaparreglurnar þættu engum hygla, þurftu þeir þó að gjöra hlje á kveðskapnum til að verja íbúðina ágangi ýmissar óværu, er Ljenzherrann þekkti af bókum, en hafði eigi talið landlæga í hinum siðmenntaða heimi.

Ljenzherrann er ekki einasta ástríðufullur piparáhugamaður og liðtækur hringekjustjóri, heldur einnig afbragðs bruggmeistari. En Ljenzherrann veit sem er að jafnvel unaðsveigar þurfa veglegar umbúðir til að fullkomna upplifanina og því þarf fagmannlega hannaðan flöskumiða, sem sem hægt er að dást að eftir hvern sopa. Eftir mikið amstur er Ljenzherrann stoltur af því að geta sýnt árangur undanfarins hálftíma. Þykir honum miði þessi fagurt jartegn um skandinavískt stílhreinlæti og minipólmorfískt merkjamál, án þess þó að notagildinu sje fórnað.

ZRH -leiðangur út á brautarenda "3-4" og "Gulur" fylgist með.

Dagurinn í dag hófst með látum er Ljenzherrann frussaði gúlsopa af kaffi yfir púlt sitt og allt sem á því var. Í gegnum kaffitaumana á tölvuskjánum mátti greina brak Boeing 737-800 flugvjelar frá Türk hava yollari, en fyrir dögum þrem snjeri Ljenzherran úr menningarreisu um borð í samskonar vjel frá hinu sama flugfjelagi.

Tyrkneskur fjalarköttur á leið í búgalú í Beyoğlu

Eitt sinn birtist frjett í dagblaðinu Degi um kátan Afríkunegra í snjó, og þótti slíkt mikil tíðindi. Einnig hefir viðburður þessi verið sannkölluð tómbóla fyrir fávísan sveitavarginn, sem virtist geta haft ágætlega ofan af fyrir sjer við að þukla á sauðfje sveitunga sinna.

Dagblaðið Dagur, 9. febrúar 1977

Það var ekki fyrr en þrjátíu árum síðar að í fjölmiðlum birtist frjett af viðlíka undri, en þá í svissneska dagblaðinu "Tages Anzeiger".

Tages Anzeiger, 1. febrúar 2008

Skjótt skipast veður í lofti á lítilli eyju norður í Ballarhafi.

Hvatt til aðgerða á Wall Street.

Af helvízkum Silvestersiðum.

Ljenzherrann lagði land undir fót á gamlársdag, en kumpán nokkur hafði boðið honum í sleðareisu og Gamlársteiti. Reyndar fól þetta í sjer að Ljenzherrann þyrfti að vakna fyrir hádegi, og samþykkti hann því boðið með fyrirvara.

Þótt ótrúlegt megi virðast hafði Ljenzherrann það og náði að drattast fram úr, troða handahófskenndu drasli í ferðatösku og hunzksast niður á lestarstöð. Eftir tveggja tíma skrölt var hann kominn á áfangastað, kynnti sig og var hampað fyrir framandi uppruna, en um leið vorkennt fyrir bágt efnahagsástand heimafyrir. Að þessu loknu settist hópurinn, 10 stykki af manneskjum sem ætluðu að eiga skemmtileg áramót saman, inn í smárútu og svo var haldið til fjalla. Ætlunin var að eyða deginum við sleðabrun og neyzlu nestis og heitra drykkja. Ljenzherranum leyst ágætlega á það, enda er hann hverjum manni sólgnari í te og skildist honum að farið væri upp með stólalyftu. Ekki reyndist mikil kúnst að stýra sleðunum, en það tileinkast öðru fremur af því að það er ekki hægt. Ljenzherrann hrósaði því happi yfir því að allir nema þýzka stúlkan hefðu sloppið ómeiddir frá þessu brambolti. En sú þýzka hafði komist í ónáð er henni varð á að spyrja Ljenzherrann hvort allir Íslendingar væru svona þöglir. Ljenzherrann svaraði því neitandi og kvað ástæðu fámælsku sinnar vera þá að álfarnir í skóginum í kring væru orðnir fremur pirraðir á þessu leiðinda gaggi í henni. "Er það þá satt að allir Íslendingar trúi á álfa?" spurði hún hálf hvekkt. Ljenzherrann igldi sig, horfði djúpt í augu hennar og sagði með ákveðinni röddu. "Ekki ætla ég að verða þess valdandi að þú tuðir meira en þörf er á, þeir heyra nefnilega svo skrambi vel blessaðir álfarnir." Fátt heyrðist í þeirri þýzku eftir það. Á heimleiðinni dreypti Ljenzherrann á fyrirtaks söngolíu af Paulanergerð og glotti yfir kaldlyndum hugsunum sínum.

Valþór stillir ostinum á ráspólinn.

Þegar til byggða var komið var haldið til glæsiíbúðar Valþórs ystasonar hvar hann bræddi ost ofan í mannskapinn af miklum myndarbrag. Var gerður góður rómur af fimum handbrögðum hans og var jafnvel haft á orði að fáir í Fríborgarkantónu væru lagnari Valþóri við að skafa raklett. Ljenzherrann var fullur aðdáun og gat ekki annað en samsinnt þessu. Honum þótti þó rjett að bæta því við að hún amma sín bakaði afbragðs pönnukökur. Hin þýzka hvarf hinsvegar inn á bað og eyddi drjúgum tíma við að punta sig. Tókst það með fyrirmyndar árangri. Svo miklum reyndar að einum þeirra, er hafði eytt með henni öllum deginum, varð það á að kynna sig aftur fyrir henni og það með miklum virktum og afbragðs sjentilmennsku. Ljenzherrann glotti.

Osturinn er svo snæddur með kartöflum og súrsuðu meðlæti.

Osturinn rann út eins og heitar lummur eða Lehmer chauds.

Að málsverði loknum upphefst skemmtilegur samkvæmisleikur þar sem matargestir pumpa upp úr hverjum öðrum, en væri slíkra varúðarráðstafanna ekki gætt væru líkur á kransæðastíflu umtalsverðar á næstu klukkustundum.

Þegar maginn hefir verið tæmdur er sjampagnjerinn dreginn fram. Svissneska skipulagningin og nýtnin lætur ekki að sjer hæða. Á fastandi maga fæst hámarksnýtni á þessum verðmæta vökva og þá hefst sko skrallið.

Sjampanjer gerir hvern durt að dansmey.

Ólíkt Íslendingum sprengja helvízkir flugeldana á harðviðargólfum.


Og grípa síðan allt sem upp úr kemur.

Það vakti hinsvegar miklar grunsemdir hjá Ljenzherranum að fagnaðarlætin hófust tíu mínútum áður en fyrirfram auglýst áramótt áttu að eiga sjer stað. Þetta þykir honum sæta tíðindum, því ekki langt undan eru allar klukkurnar framleiddar og hæg ættu því að vera heimatökin.

Ekki þessi læti segir konan. Éttann sjálf, segir Valþór.


Sumir hjeldu ekki nákvæmt bókhald á því hvað vissi upp og hvað niður.


en allir skemmtu sjer þó vel.

Örmagna snjeri Ljenzherrann til aðseturs síns að kveldi nýjarsdags og reiknast honum til að á undanförnum sólarhring hafi hann mátt svara 12 sinnum fyrir hið gjaldþrota heimaland sitt.